یک دست صدا ندارد…

یادداشت مدیر کسب‌وکار جویشگر یوز به بهانه‌ی دومین همایش طرح جویشگر بومی

اتفاقات دوم و سوم آبان‌ماه ۱۳۹۶ را تا مدت‌ها در ذهن خواهم داشت. فرصت مغتنمی بود برای گپ‌وگفت با فعالان زیست‌بوم جویشگر بومی. شرکت‌های مختلفی که هر کدام در گوشه‌ای از کشور، سربه‌زیر و چراغ‌خاموش مشغول توسعه محصولات ارزشمندی هستند که همگی وجوه مشترکی دارند. همه‌ی آن‌ها فناورانه، دانش‌بنیان و صدالبته بومی هستند. برای همه‌ی محصولات زحمت زیادی کشیده شده و نخبگان زیادی با انرژی و امید فراوان، برای توسعه‌ی آن‌ها تلاش می‌کنند. از سوی دیگر تقریبا همگی دردهای مشترکی دارند از جنس دیده نشدن. مسئله مشترک اکثر سرویس‌های طرح جویشگر، استفاده نشدن توسط کاربران است. در زنجیره ارزش خدمات جویشگر، جای خالی کاربران ایرانی به شدت احساس می‌شود. در تمام گفتگوها و ارائه‌ها، مدام به این فکر می‌کردم که اگر این همه خدمات متنوعی که با شور و شوق در آزمایشگاه‌های مختلف توسعه می‌یابد، در نهایت مورد استفاده قرار نگیرد چه سرمایه‌های مادی و معنوی عظیمی هدر خواهد شد. انگیزه و نشاطی که الان برای توسعه این سرویس‌ها صرف می‌شود، چطور باز خواهد گشت؟
فکر می‌کنم وقت آن رسیده که شرکت‌ها از لاک خود بیرون بیایند و با نگاه دقیق به نیازهای واقعی کاربران بومی، این بار خدمات خود را دقیقا برای رفع این نیازها بازطراحی کنند. بدون شک انجام این کار بزرگ در رقابت نابرابر با گوگل، به تنهایی محال است. برای اینکه زمان را از دست ندهیم حتما لازم است سبد خدمات‌مان را با همکاری با دیگر شرکت‌ها متنوع‌تر کنیم. برای حضور موثر در این بازار قطعا یک دست صدا ندارد!

2 دیدگاه در “یک دست صدا ندارد…

  1. واقعا آدم تاسف میخوره این همه برنامه ها و سایت های بومی عالی ساخته شده ولی دولت و رسانه ها اصلا حمایت نمی کنن

دیدگاهتان را بنویسید